ਚੰਦੂ ਅਤੇ ਕਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰ੍ਹੋਂ,
ਨਵੀਂ ਪੀਲੀ-ਪੀਲੀ ਫੁੱਲੀ।
ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਿਹਾਰ ਜਿਸ ਦੀ ਮੇਰੀ,
ਮਨ ਦੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਭੁੱਲੀ ਸੀ।
ਇਹ ਵਰਣ-ਵਰਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ,
ਅਨੂਪਮ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕਿਸ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਾਂ ਵਰਣਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ,
ਮਨ ਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਪੁਸ਼ਪ ਦਿਖ ਪਿਆ,
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਸੀ।
ਡੱਗ ਭਰਦਾ ਜਦ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ,
ਖਿੜ-ਖਿੜ ਕੇ ਫੁੱਲ ਨੇ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਪ੍ਰਸੂਨ! ਲਘੂ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ,
ਫਿਰ ਵੀ ਯਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮਾਂ ਅਮੁੱਲਾ ਗੁਆ ਕੇ ਤੂੰ,
ਪਿੱਛੇ ਪਛਤਾਵਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰਜ, ਚੰਦਾ, ਤਾਰੇ, ਜੁਗਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹੈ,
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਨੀਰ, ਉਹ ਬੱਦਰੀ ਉੱਨੀ ਦੇਰ ਵਰ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਰਹੇਗਾ,
ਪੁਸ਼ਪ ਸਿੰਗਲਾ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਰਹੇਗਾ।
ਮੰਡੀ ਅਹਿਮਦਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਸੁਨਾਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਵਕੀਲ
ਲੈ ਲੈ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ,
ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹਾਰ।
ਚੱਲ, ਚਲਾ ਚੱਲ ਇਕੱਲਾ,
ਚੱਲ, ਚਲਾ ਚੱਲ।
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ,
ਤੂੰ ਤਾਂ ਲਿਆਇਆ ਰੇ ਇਕੱਲਾ
ਗੰਗਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਤਾਰ।
ਚੱਲ, ਚਲਾ ਚੱਲ।
